Για επικοινωνία, στείλτε, τα άρθρα, τις σκέψεις , τα σχόλια και τις αποψεις σας στο e-mail attiknea@otenet.gr

Οι 25 τελευταίες αναρτήσεις


Θεματολογία
Αρχική | Άρθρα | Περιβάλλον |


Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

Ο Νίκος Κοεμτζής και το ζεϊμπέκικο της προπαγάνδας


Aπό όποια πλευρά κι αν το δει κανείς, η ιστορία του Νίκου Κοεμτζή είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που δολοφόνησε με μαχαίρι τρεις συνανθρώπους του και τραυμάτισε σοβαρά άλλον ένα για μια «παραγγελιά» του αδερφού του στο κέντρο διασκέδασης «Νεράιδα» το Φεβρουάριο του 1973.

Έτυχε ο ένας (ή οι δύο) από τους δολοφονημένους να είναι αστυνομικός κι έτυχε, επίσης, ο Νίκος Κοεμτζής να είναι γόνος αριστερής οικογένειας, θύμα διωγμών και περιθωριοποίησης στο πνεύμα του εμφυλιακού μίσους που ζει, βασιλεύει και τροφοδοτείται συνεχώς και αδιαλείπτως στην πατρίδα μας εδώ και αιώνες.

Έτυχε, επίσης, να είναι αγράμματος (έμαθε γραφή μέσα στη φυλακή), άρα ακίνδυνος. Κι αυτό δεν είναι μομφή εναντίον του ίδιου του Κοεμτζή, είναι μομφή εναντίον του μεταπολεμικού κράτους, αλλά έχει μία συνέπεια: Ένας άνθρωπος αγράμματος, με δικαιολογημένο μίσος για το κράτος, με ποινικό μητρώο λερωμένο για μη πολιτικές πράξεις (ο Κοεμτζής είχε καταδίκες για μικροκλοπές) και χωρίς πολιτικό θεωρητικό υπόβαθρο, μπορεί να ηρωοποιηθεί ανώδυνα για ένα έγκλημα. Ανώδυνα, σημαίνει πως δεν υπάρχει ο κίνδυνος να γυρίσει κάποια στιγμή ο ίδιος και να φτύσει στα μούτρα αυτούς που τον ηρωοποίησαν για τρεις δολοφονίες. Και αυτό ακριβώς συνέβη: Ο Νίκος Κοεμτζής ηρωοποιήθηκε γι’ αυτή ακριβώς την εγκληματική του πράξη.

Με τη βοήθεια αρχικά μίας ταινίας, που σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του ίδιου του Κοεμτζή και τα πρακτικά της δίκης του βρίθει ανακριβειών, κι έπειτα με την «υιοθέτησή» του από ένα μουσικάντη ανάξιο λόγου, αλλά υπέρ – προβλημένο, μπήκαν οι σπόροι της συζήτησης για το Νίκο Κοεμτζή που κράτησε για δεκαετίες. Κι αργότερα, με τη βοήθεια των πανίσχυρων Μ.Μ.Ε. των κρατικοδίαιτων μεγαλοεργολάβων του Δημοσίου, ο άνθρωπος που έγινε φονιάς για έναν παραλογισμό, μετετράπη σε είδωλο μίας ολόκληρης κοινωνίας. Και αυτό το είδωλο δεν εντυπώθηκε απλώς ως πρόσωπο στα απαίδευτα και βουτηγμένα στα πάθη μέλη της, αλλά κυρίως διαπαιδαγώγησε τους νέους της. ΄Αλλωστε, η προπαγάνδα εκεί ακριβώς στοχεύει, επειδή εκεί βρίσκεται η καλύτερη απόδοση κόστους/κέρδους: Στους νέους που είναι ευκολότερα υποχείρια του συναισθήματος.

Τι θα είχε συμβεί αν ο ένας από τους δολοφονημένους τύχαινε να.. είναι αδελφός, συγγενής ή φίλος κάποιου από τους «διανοούμενους», τους πολιτικούς και τους «καλλιτέχνες» που αποθέωσαν τον Νίκο Κοεμτζή;

Θα είχε ίσως βρεθεί κάποιος άλλος ήρωας ταινιών και τραγουδιών, για να αναδειχθεί αυτή η «μαγκιά» και η «παλικαριά» που διέπραξε σύμφωνα με την επιθυμία της επικρατούσας τότε προπαγάνδας.

Ποια προπαγάνδα ήταν αυτή;

Καμία σχέση, ούτε με το ζεϊμπέκικο ούτε με τη «μαγκιά»: Αυτό που βρίσκεται πίσω από αυτή την ιστορία, είναι αποτυπωμένο στο «αναρχικό» σύνθημα που τόσο αγαπήθηκε από τότε μέχρι το πρόσφατο παρελθόν: «Καλός μπάτσος είναι ο νεκρός μπάτσος».  Αυτό βρίσκεται στο υπόβαθρο της ιστορίας του Κοεμτζή και η αποτελεσματική προπαγάνδα γίνεται εκεί ακριβώς, στο υπόβαθρο. Το οποίο υπόβαθρο υποβαθμίζει εντέχνως το γεγονός πως δε δολοφονήθηκαν μόνο αστυνομικοί εκείνη την αποκριάτικη νύχτα. Τότε βόλευαν «οι νεκροί μπάτσοι», επειδή τότε βόλευε η εντύπωση στο συλλογικό ήθος της ελληνικής κοινωνίας η αποθέωση της ανομίας. Οι Έλληνες έπρεπε πάσει δυνάμει να διαφθαρούν.

Ενώ λοιπόν αραιά και που υπενθυμίζεται πως ο Κοεμτζής ήταν αριστερός και ένα ή δύο από τα θύματά του ήταν αστυνομικοί εν καιρώ δικτατορίας, στο «πρώτο πλάνο» της προπαγάνδας, σκηνοθέτες, μουσικάντηδες και Μ.Μ.Ε. ασχολούνται με το να μετατρέψουν την παράλογη πράξη του Νίκου Κοεμτζή σε κάτι κατανοητό, κάτι που σχετίζεται με τη «μαγκιά» της «παραγγελιάς».

Η ιστορία της «παραγγελιάς», δηλαδή της «μαγκιάς» δεν έχει μόνο ιστορικό ενδιαφέρον. Σήμερα επαναλαμβάνεται το ίδιο προγαγανδιστικό παραμύθι, απλώς οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί: Τα παιδιά του περιθωρίου, στερημένα από μόρφωση, λόγω της διαβρώσεως της παιδείας στη διάρκεια της μεταπολιτεύσεως και πεταγμένα στο περιθώριο ακριβώς όπως ο Κοεμτζής, εξαιτίας του οικονομικού και ηθικού στραγγαλισμού των οικογενειών τους, είναι ακόμα εδώ, έτοιμα να στρατολογηθούν από τις αναδυόμενες – και εξίσου ακραίες με την Αριστερά εκείνης της εποχής – πολιτικές δυνάμεις. Το ότι αυτές οι δυνάμεις βρίσκονται στο άλλο άκρο του πολιτικού συστήματος λίγο ενδιαφέρει. Το σημαντικό είναι να συντηρείται στην ελληνική κοινωνία ο διχασμός. Η σημερινή «μαγκιά» βρίσκεται στις δημόσιες βιαιοπραγίες εναντίον γυναικών, στο μίσος εναντίον των μεταναστών (προσοχή στη λέξη «μίσος», για να μην παρεξηγηθώ) και στο μίσος εναντίον των αριστερών (ξανά προσοχή στη λέξη «μίσος»). Το οποίο μίσος η Αριστερά δεν χάνει την ευκαιρία να επιστρέψει στο ακέραιο.

Στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, ο έντιμος άνθρωπος μετατρεπόταν αυτομάτως σε εξαθλιωμένο άνθρωπο. Ο άξιος άνθρωπος, μετατρεπόταν σε άνεργο ή σε μετανάστη. Ο άνθρωπος που πίστευε στη Δημοκρατία και στην αξιοκρατία μετατρεπόταν σε γραφικό και τα όνειρά του για ανάδειξη στη θέση που του άξιζε μετατρέπονταν σε χίμαιρα την ώρα που τις θέσεις ισχύος σε δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα τις καταλάμβαναν ζώα χωρίς ηθικές αναστολές. Ο ηθικός πόλεμος σε κάθε τι Εθνικό, δημιούργησε στρατιές απελπισμένων και ηθικά/οικονομικά εξοντωμένων ανθρώπων. Αυτοί οι άνθρωποι υπήρξαν, υπάρχουν, είναι πολλοί και δεν τα «έφαγαν μαζί», όπως εκστόμισε η γνωστή αηδιαστική διασταύρωση ιπποπόταμου και βατράχου.

Τα παιδιά τους (κυρίως τα παιδιά τους) είναι επίσης εδώ: Κατάφωρα αδικημένα, με τους γονείς τους γεμάτους παράπονο, μεγαλωμένα στα πολυεθνικά πεζοδρόμια της σύγχρονης Ελλάδος, με το δίκιο να τα πνίγει. Χωρίς πνευματικά εφόδια και που να τα βρούνε άλλωστε… Χωρίς ψυχραιμία και ορθή κρίση. Έτοιμα για «μαγκιές», πανέτοιμα για να καθοδηγηθούν εκεί που γουστάρουν άνθρωποι που δεν τολμούν ξεκάθαρα να ψελίσουν πως ο Χίτλερ υπήρξε ένας ψυχοπαθής εγκληματίας που κατέστρεψε την Ελλάδα. Έτοιμα να μισήσουν…

Κι από την άλλη πλευρά, εδώ είναι και η Αριστερά που αρνείται συστηματικά να ψελίσει οτιδήποτε είναι Εθνικό, επιλέγοντας να καλλιεργεί το εμφυλιακό κλίμα με όλες της τις δυνάμεις και να αποσαθρώνει κάθε τι χρήσιμο για την Ελλάδα, στο όνομα της «δημοκρατίας», του «ανθρωπισμού», της «πολυπολιτισμικότητας» και της ξενόφερτης ιδεολογίας της. Αριστερά αναγεννημένη από τις στάχτες του πολιτικού περιθωρίου και τροφοδοτημένη από τα ίδια στελέχη της «άλλης Αριστεράς», της καθεστωτικής. Αριστερά που τα συμφέροντά της δεν ταυτίζονται και δεν ταυτίστηκαν ποτέ με τα συμφέροντα του Έθνους.

Οι άνθρωποι που κινούν τις μαριονέτες στην Ελλάδα ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν και ξέρουν επίσης πολύ καλά να αντιστρέφουν τους ρόλους και να δημιουργούν νέα αναχώματα στον πόλεμο κατά της πατρίδος μας, όταν τα παλιά καταστούν άχρηστα.

Ο Νίκος Κοεμτζής πέθανε στις 23 Σεπτεμβρίου του 2011. Εκείνη την ημέρα έπεσε λιπόθυμος σε κάποιο πεζοδρόμιο στο Μοναστηράκι και μέχρι να βρεθεί ένας άνθρωπος να ειδοποιήσει ασθενοφόρο είχαν περάσει δύο ολόκληρες ώρες. Άχρηστος πια για τους Αριστερούς που τον ανέδειξαν σε ήρωα της μεταπολιτεύσεως, μόνος του και χωρίς να έχει εξαργυρώσει τα «παράσημά» του, μια που τα είχαν εξαργυρώσει για λογαριασμό του αυτοί που του τα απένειμαν, ο άνθρωπος της «παραγγελιάς» και της «μαγκιάς» ψυχορραγούσε επί δύο ώρες σε μία πόλη τόσο απάνθρωπη, όσο θέλησαν να είναι αυτοί που τον έστυψαν σαν λεμονόκουπα και τον πέταξαν πίσω στα πεζοδρόμιά της, χωρίς να του ρίξουν δεύτερη ματιά.

Μοναδική του περιουσία: μία άδεια μικροπωλητή από το Δήμο Αθηναίων, για να μπορεί να ζει πουλώντας την αυτοβιογραφία του.

Το προπαγανδιστικό όπλο του «καλού μπάτσου» που είναι μόνο ο «νεκρός μπάτσος» δεν υπάρχει πια, γιατί πολύ απλά δεν συμφέρει πια.

Υπάρχει όμως η καταγραφή του ίδιου του Νίκου Κοεμτζή, στο βιβλίο – αυτοβιογραφία του με τίτλο  «Το μακρύ ζεϊμπέκικο»:

«… στο μυαλό μου στριφογυρίζανε χίλιες σκέψεις. Έψαχνα να βρω μια λύση να διορθώσω το κακό που σκόρπισα… υπέφερα τρομερά και προσπαθούσα απεγνωσμένα να ξεχωρίσω μια εικόνα από τη σφαγή και δεν μπορούσα. Κι ούτε τώρα μπορώ, αν κι αγωνίζομαι ακόμα. … Ως φαίνεται, την ώρα που σκορπούσα το θάνατο χωρίς να δουλεύει το μυαλό μου και κινιόμουν σαν ένα ρομπότ, με είχε κυριέψει ο δαίμονας ή το κτήνος που φωλιάζει μέσα μου …».

.

Πετροβούβαλος

.
Εικόνα: “Ξεχασμένος”, έργο του Karim Fakhoury από το Behance.net




Πηγή

4 σχόλια:

  1. "Ο ένας (ή οι δύο δολοφονημένοι) να είναι αστυνομικοί...."γράφει το παραπάνω δημοσίευμα....
    Ακούγεται ψυχρό...
    Δύο οι αστυνομικοί ήταν νέοι άνθρωποι...
    Ο ένας από αυτούς από την Χαλκιδική...το ξάφνιασμα
    και ο πόνος των δικών του θα μου μείνει...
    Ήτα καλό παιδί ο Δημήτρης έλεγαν...και ξανάλεγαν
    με αναφιλητά στην κηδεία του...
    Γιατί;
    Και έτσι ήταν...ένα παιδί πάντα χαμογελαστό...
    ναι ήταν αστυνομικός σε δύσκολα χρόνια...στην Ασφάλεια στην Μεσογείων...όχι με τον Μάλλιο
    και τον Μπάμπαλη...στα απωλεσθέντα αντικείμενα ήταν που βρίσκανε στα ΜΜΜ...είμαι σε θέση να γνωρίζω για την συμπεριφορά του.
    Θα ήμουνα μαζί του εκείνο το βράδυ στην παρέα
    όπως πάντα....δεν ήμουν ...
    Στάθηκα τυχερός;
    Δεν γνωρίζω...δεν πιστεύω και στο πεπρωμένο.
    Έκαναν ήρωα τον Νίκο Κοεμτζή κάποιοι επώνυμοι
    για να πουλήσουν....
    Με τα θύματα δεν ασχολήθηκε κανείς....
    Μπάτσοι....στα χρόνια της Χούντας βλέπεις....
    Δηλαδή καταδικασμένοι και με μόνη την ιδιότητα
    και την εποχή...
    Μα ήταν νέοι....ε και;
    "Ο καλύτερος μπάτσος είναι ο νεκρός"
    έγραφαν αργότερα οι χλιμίντζουρες των Εξαρχείων
    για να εξαργυρώσουν τον κόπο τους σε Πολιτικά Κόμματα....
    Συγγνώμη για την οργή μου....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι συγκλονιστική η περιγραφή σας, αγαπητέ συνάδελφε... Απλά συγκλονιστική.Σας ευχαριστώ που την μοιραστήκατε μαζί μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. O Νίκος Κοεμτζής και οι αστυνομικοί ήταν θαμώνες σε ένα κέντρο διασκεδάσεως κατά την εποχή που κάποιοι άλλοι Έλληνες (Μιάσματα)….. ήταν μέσα σε τσουβάλια στην ακροθαλασσιά Μακρονήσου και τις Γυάρου αγκαλιάζοντας μία και δύο γάτες που στον πανικό τους γρατζούνησαν το δέρμα του (Ανθρώπου) που για την χούντα δεν ήταν.
    Σημείο του καιρού που ζούμε λοιπόν είναι η ολική ισοπέδωση όλης εκείνης τις ψυχολογίας που βασίζονταν στην υποχρέωση να χτυπάς παλαμάκια κάθε φορά που ο Πατακός έπιανε το μυστρί.
    Χιλιάδες καλά παιδιά βασανίστηκαν αλλά δεν έγιναν μήτε υπουργοί, μήτε βουλευτές τα επόμενα χρόνια, κανείς πια δεν τους θυμάται.
    Ούτε οι βασανιστές τους.
    Αλλά ούτε αυτοί που έγιναν μετέπειτα οι υπουργοί τις μαϊμού Σοσιαλδημοκρατίας του ΠΑΣΟΚ, και σήμερα του Τσίπρα.
    Του Τσίπρα που η ριζοσπαστικότατα του πραγματικά σοκάρει στην θύμηση πως πριν από λίγες ημέρες ήταν στο γραφείο του και συζητούσε για τρείς ώρες με τον πρόεδρο του Ισραήλ Πέρες χωρίς την παρουσία στελεχών του Σύριζα, για τις συνιστώσες του ούτε κουβέντα που ούτε καν ρωτήθηκαν εάν συμφωνούν με αυτήν την συνάντηση .
    Το δίδαγμα λοιπόν είναι ένα, οι λαοί πότε ως μονάδες, και κομβικά σε συλλογικό επίπεδο πάντα θα δίνουν αίμα και από την μία πλευρά, και από την άλλη τις όχθης .
    Μικρή σημασία έχει για τις οικογένειες και τους οικείους η ταμπέλα εάν είναι κόκκινη ή γαλάζια ,ο πόνος τις απώλειας πάντα είναι τεράστιος και καμία δικαιολογία δεν χωρά στο να δικαιώνεται ο θύτης.
    Θύτης όμως ποιός είναι;
    Η απλούστευση είναι να τον χαρακτηρίσεις σύμφωνα με το πρόσταγμα τις ταμπέλας που κρατάς, ή που σου έδωσαν αφού σε έπεισαν πρώτα πως πρέπει να κρατάς.
    Ποιος είναι ο θύτης τελικά ;
    Ο Κοεμτσής ή οι Χωροφύλακες;
    Η δική μου άποψη είναι πως και δύο πλευρές ήταν τα θύματα, και μαζί όλοι εμείς μηδενός εξαιρουμένου.

    Π.Τ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΛΛΟΔΑΠΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ...
    http://thalamofilakas.blogspot.gr/2012/09/blog-post_22.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΠΕΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΜΗΝ ΜΕΝΕΤΕ ΣΙΩΠΗΛΌΙ